مدتی است که یک موضوع ذهن من را مشغول کرده وآن اینست که چرا ما به

 راحتی پا بروی خصلت ها وویژگیهای منحصربفرد خود می گزاریم.چرا به راحتی

 هویت خودرا فراموش می کنیم واز اینکه بگوییم ترک قشقایی هستیم احساس

 حقارت میکنیم.آیا موضوع علاوه بر توطئه انگلیس برای تجزیه ایران و از بین بردن

 فرهنگ های اصیل عشایر به خود ما هم بر می گردد؟؟؟؟آیا رفتار های اجتماعی

 یک پیرمرد یا پیرزن عشایری (مثلا  دراتوبوس یا یک مکان اجتماعی با صدای بلند

حرف زدن )باید به قیمت از بین رفتن هویت ما تمام شود. وهمه عشایر مورد تمسخر

قرار بگیرند.عده ای از ما ها هم با دفاع منطقی نکردن از خودمان وهویت مان به این

برداشت غلط دامن بزنیم.گاهی به خودمان بیاییم واگر در یک جمع دوستی یا

 همکاری لطیفه ای گفت که محور آن تمسخر هویت ما بود به صورت منطقی به او

 بفهمانیم که در هر قوم یا فرهنگی وباهرزبانی افراد اشتباه می کنند.چرا

 اشتباهات یک ترک یا لر را به تمام آن قوم گسترش می دهیم ولی اشتباه یک

 فارس را فقط یک اشتباه فردی مدانیم؟بیاید از میراث کهن ایران یعنی فرهنگ های

اصیل حفاظت کنیم وندانسته به تجزیه معنوی  ایران عزیز وایجاد فاصله بین فرهنگ

 ها دامن نزنیم.