امروز می خوام از یه جایی بنویسم که خیلی نزدیک شیراز هست.از سیاخ دارنگون می خوام بگم.دشتی که از قدیم بهترین گذرگاه برای عشایر بوده وقتی می خواستن از ییلاق به قشلاق برند یا برعکس.البته خود سیاخ دارنگون ییلاق طایفه بزرک و اصیل علی کردی هم از قدیم بوده.از شرق به غرب این دشت رودخانه قره قاج جریان داره که هرکسی به نوعی از این رود خاطره ای داره.رودی که قبلا پرآب تر بود وحاشیه اش سر سبز تر ولی این روز ها خشک شده وفقط هنگام بارندگی وفصل زمستان جریان پیدامی کنه.کوه دلو در قسمت جنوبی سیاخ دارنگون واقع شده .کوهی مرتفع وبا انبوهی از درختان بلوط وبنه و.......در دو تا دره از این کوه چشمه هایی جاری هست که اگه یه روز تصمیم بگیرید به یا جای خوب برید از اون جاهاست که به این زودی فراموشش نمی کنید.اون دو تا جا معروف هست به تنگ زرد وتنگ خانی که نزدیک روستای دارنگون واقع شده.بروی قره قاج درکنار روستای شیب جدول پلی بنا شده که مشکل اهالی سیاخ وعشایر برای همیشه حل شده.در سیاخ یه جایی هست به نام خانه خمیس.این روستا از اون ییلاقات باصفای اطراف شیراز هست.در سیاخ شاید یکی از مرتفع ترین نقاط باشه.اگه یه شب اون جا بمونید از هوای خیلی خنک وآسمون پرستاره اش خیلی لذت می برید.یه نکته ای هم هست اون هم تبدیل شدن دشت سیاخ  به باغ شهری هست که یه مدت دمار از روز گار طبیعت بکر این دشت درآورد.گرچه مدتی زمین های کشاورزی هم از این آسیب در امان نبودند.خوب تا یادم نرفته بگم که اگه ازجاده شیراز-بوشهر 7الی 8کیلومتر جلوبرید وبعد به سمت جنوب برید به سیاخ دارنگون می رسید.البته در اولین دوراهی اگه به سمت راست برید به روستای خانه خمیس می رسید.